Αναρτήσεις
Ο Ζοέλ Κατρέν είναι δικηγόροςστο Παρίσι. Είναι επίσης ο ήρωας µιας ταινίας µικρού µήκους µε τίτλο «Θα µπορούσα να είµαι η γιαγιά σας». Συµµετείχε στη συγγραφή του σεναρίου της, δάνεισε το διαµέρισµάτου για τα γυρίσµατα. Οµως δεν θέλησε να υποδυθεί ο ίδιος τον ρόλο του.∆ιότι η ιστορία της ταινίας είναιη δική του ιστορία, µε λίγες υπερβολές, καθώς εµφανίζεται ως ο κακός που γίνεται καλός αφού συναντάει µια άστεγηστο πεζοδρόµιοτου σπιτιού του.Και ο Ζοέλ δεν ήταν ποτέ κακός...
Είναι µια νύχτατου Φεβρουαρίου του 2007. Ο Ζοέλέχει µόλις µετακοµίσει στησυνοικία της Λα Μαντλέν, µε τα µεγάλα καταστήµατα, τις αστικέςκατοικίες και τους πολυάριθµους άστεγους. Είναι 38 χρονώνκαι τα βράδια δεν κοιµάται καλά, καθώς τον απασχολούν πολύ οι δικηγορικές υποθέσεις του. Κάθε µέρα βλέπει στο ίδιο µέρος µια φτωχή, γεµάτη ρυτίδες γυναίκα, πουφοράει στοκεφάλι τηςένα πολύχρωµο, ταλαιπωρηµένο µαντίλι. Κιεκείνη τη νύχτα τού φέρνει ξαφνικά στον νου µια παιδική ανάµνηση. «Θα µπορούσα να είµαι η γιαγιά σας», γράφει µε µαύρο µαρκαδόρο σ’ ένα κοµµάτι χαρτόνι και το δίνει στην άστεγη. Μαθαίνει πωςτην λένεΙοάνα καιπως έφτασε από τη Ρουµανία. Εκείνη τοποθετεί την επιγραφή µπροστά στα πόδια της.
Ο Ζοέλ είχε επιλέξει τη δικηγορία για να υπερασπίζεται τους αδύναµους, όµως είχεαποµακρυνθεί πολύ από τα ιδεώδη του. «Περνούσα όλο τον χρόνο µου στογραφείο. Αισθανόµουν ενοχές που κέρδιζα πολλά χρήµατα, ένιωθα την ανάγκη να επιστρέψω κάτι», λέει στον ιστότοπο Rue89. «Ηθελα να πάρω τηνΙοάνα στο σπίτιµου, όµωςδεν µπορούσα. ∆εν είχα χρόνο νατης αφιερώσω καιτα χρήµατα δεν ήταν λύση. Μια επιγραφή ήταν έναςτρόπος για να την επαναφέρω στη µεγάλη οικογένεια της ανθρωπότητας». Ηταν επίσης ένας τρόπος, παραδέχεται,για να πει στουςπεραστικούς: «Ασχοληθείτεµαζί της, εγώ δεν έχω τον χρόνο. Τουλάχιστον ανοίξτε τα µάτια».
Οταν είδαν τα ποσά που συγκέντρωσε η Ιοάνα µ’ αυτό το απλό αξεσουάρ, άλλοι άστεγοι του ζήτησαν να φτιάξει επιγραφές και γι’ αυτούς. «Εφυγα από το τίποτα, έφτασα στο πουθενά», «1 ευρώ. Yes, you can», «Ανθρώπινο ον», «Εκπτώσεις. Τέλος περιόδου», «Εξω 24ώρες το 24ωρο», «Πρέπει να ζήσω»: µέχρι σήµερα έχει φτιάξει περισσότερες από 200 επιγραφές και τις έχειµοιράσει σε άστεγους σε όλοτο Παρίσι. «Θέλω να αφυπνίσω στους περαστικούς αυτό το µικρό κοµµάτιανθρωπιάς που έχουν την τάσηνα ξεχνούν», λέει. «Οι άστεγοι δεν είναι τα έπιπλα του αστικού τοπίου».
Ο δικηγόρος των πλουσίων έγινε δικηγόρος των φτωχών. Η ταινία, λέει ο σκηνοθέτης της και φίλοςτου Μπερνάρ Τανγκί,έγινε γιανα καταλάβουν και άλλοι «πώς ένας “νορµάλ” τύπος, που έχει µια σοβαρή δουλειά και κοστούµια µερίγες, στράφηκε ξαφνικά στονκόσµο των αστέγων».
του Γιώργου Αγγελόπουλου, για τη στήλη Πρόσωπα, της εφημερίδας " Τα Νέα "
Είναι µια νύχτατου Φεβρουαρίου του 2007. Ο Ζοέλέχει µόλις µετακοµίσει στησυνοικία της Λα Μαντλέν, µε τα µεγάλα καταστήµατα, τις αστικέςκατοικίες και τους πολυάριθµους άστεγους. Είναι 38 χρονώνκαι τα βράδια δεν κοιµάται καλά, καθώς τον απασχολούν πολύ οι δικηγορικές υποθέσεις του. Κάθε µέρα βλέπει στο ίδιο µέρος µια φτωχή, γεµάτη ρυτίδες γυναίκα, πουφοράει στοκεφάλι τηςένα πολύχρωµο, ταλαιπωρηµένο µαντίλι. Κιεκείνη τη νύχτα τού φέρνει ξαφνικά στον νου µια παιδική ανάµνηση. «Θα µπορούσα να είµαι η γιαγιά σας», γράφει µε µαύρο µαρκαδόρο σ’ ένα κοµµάτι χαρτόνι και το δίνει στην άστεγη. Μαθαίνει πωςτην λένεΙοάνα καιπως έφτασε από τη Ρουµανία. Εκείνη τοποθετεί την επιγραφή µπροστά στα πόδια της.
Ο Ζοέλ είχε επιλέξει τη δικηγορία για να υπερασπίζεται τους αδύναµους, όµως είχεαποµακρυνθεί πολύ από τα ιδεώδη του. «Περνούσα όλο τον χρόνο µου στογραφείο. Αισθανόµουν ενοχές που κέρδιζα πολλά χρήµατα, ένιωθα την ανάγκη να επιστρέψω κάτι», λέει στον ιστότοπο Rue89. «Ηθελα να πάρω τηνΙοάνα στο σπίτιµου, όµωςδεν µπορούσα. ∆εν είχα χρόνο νατης αφιερώσω καιτα χρήµατα δεν ήταν λύση. Μια επιγραφή ήταν έναςτρόπος για να την επαναφέρω στη µεγάλη οικογένεια της ανθρωπότητας». Ηταν επίσης ένας τρόπος, παραδέχεται,για να πει στουςπεραστικούς: «Ασχοληθείτεµαζί της, εγώ δεν έχω τον χρόνο. Τουλάχιστον ανοίξτε τα µάτια».
Οταν είδαν τα ποσά που συγκέντρωσε η Ιοάνα µ’ αυτό το απλό αξεσουάρ, άλλοι άστεγοι του ζήτησαν να φτιάξει επιγραφές και γι’ αυτούς. «Εφυγα από το τίποτα, έφτασα στο πουθενά», «1 ευρώ. Yes, you can», «Ανθρώπινο ον», «Εκπτώσεις. Τέλος περιόδου», «Εξω 24ώρες το 24ωρο», «Πρέπει να ζήσω»: µέχρι σήµερα έχει φτιάξει περισσότερες από 200 επιγραφές και τις έχειµοιράσει σε άστεγους σε όλοτο Παρίσι. «Θέλω να αφυπνίσω στους περαστικούς αυτό το µικρό κοµµάτιανθρωπιάς που έχουν την τάσηνα ξεχνούν», λέει. «Οι άστεγοι δεν είναι τα έπιπλα του αστικού τοπίου».
Ο δικηγόρος των πλουσίων έγινε δικηγόρος των φτωχών. Η ταινία, λέει ο σκηνοθέτης της και φίλοςτου Μπερνάρ Τανγκί,έγινε γιανα καταλάβουν και άλλοι «πώς ένας “νορµάλ” τύπος, που έχει µια σοβαρή δουλειά και κοστούµια µερίγες, στράφηκε ξαφνικά στονκόσµο των αστέγων».
του Γιώργου Αγγελόπουλου, για τη στήλη Πρόσωπα, της εφημερίδας " Τα Νέα "
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου