" Μία νέα δημόσια τηλεόραση "

Δεν γνωρίζω τίποτα από το επιχειρείν της τηλεόρασης. Δεν γνωρίζω τίποτα όσον αφορά την επίτευξη επιχειρηματικών συμφωνιών του ιδίου κλάδου. Εν κατακλείδι δεν έχω καμία γνώση γι' αυτόν τον χώρο εκ των έσω. Όμως, σαν μέσος έλληνας τηλεθεατής, που παρακoλουθεί τηλεόραση, αρκετά είναι η αλήθεια, δεν μπορώ παρά να μη νοιώθω μία εκτίμηση για την Ελληνική Ραδιοτηλεόραση, την ΕΡΤ. Μία εκτίμηση, που νομίζω οι περισσότεροι την έχουμε, ίσως επειδή είναι δημόσια και κάθε τι δημόσιο έχουμε την τάση να θεωρούμε ότι ένα μέρος του υπάρχει εξαιτίας μας. Εξαιτίας αυτής της εκτίμησης λοιπόν, παραθέτω τους κάτωθι προβληματισμούς μου γι' αυτόν τον τηλεοπτικό κολοσσό.
Προσπαθώ να καταλάβω, πρώτα απ' όλα, με ποιό τρόπο προσπαθεί να πορευτεί μέσα από την οικονομική κρίση που βιώνουμε. Μερικά στοιχεία φανήκαν, όσο κι αν απλοϊκό φαντάζει αυτό και από την παρουσίαση του εφετινού Ευρωπαϊκού διαγωνισμού τραγουδιού. Έλειπαν οι φλυαρίες, τα τραπεζώματα και οι υπερβολές προηγούμενων ετών. Αρκεί..; Αρκεί για να δεις με ποιό τρόπο χαράσσεται η οικονομική πολιτική μίας επιχείρησης. Έχεις ένα δυνατό τηλεοπτικό προϊόν...τί επιλέγεις...; Να το αξιοποιήσεις όσο το δυνατόν καλύτερα  για να λάβεις περισσότερα έσοδα. Μειώνοντας τις δαπάνες σε μεγάλο βαθμό κινδυνεύεις -όπως κι έγινε- να υποβαθμίσεις το προϊόν σου. Φανταστείτε λοιπόν, αυτή η επιλογή τραγουδιού να γινόταν σε συνδυασμό με το μονίμως νεκραναστημένο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Δλδ, το πρώτο νικητηρίο τραγούδι να έπαιρνε και το εισητήριο για τη Eurovision, αυτομάτως δεν αποκτούν μεγαλύτερο, καλλιτεχνικό κι εμπορικό ενδιαφέρον και τα δύο; Ή να γινόταν στο στυλ ζωντανής νεανικής μουσικής εκπομπής. Είπαμε απλοϊκό το παράδειγμα. 
Επίσης, η ΕΡΤ διαθέτει πέραν του δύο τηλεοπτικών σταθμών. Πέραν της Ετ-3, που τη θεωρώ ως το κορυφαίο κανάλι της ελληνικής τηλεόρασης, δεν θα ήταν προτιμότερη η συνένωση της Ετ-1 με τη ΝΕΤ και η λειτουργία της με τα δεδομένα ενός ιδιωτικού σταθμού, με σκοπό να γίνει πιο ανταγωνιστική ; Δλδ, είναι κερδοφόρες, εκπομπές όπως το Esc ή το Έχει Γούστο, η το Ουράνιο Τόξο ; Εννοώ πως θα μπορούσαν να βρουν τα πιο δυνατά τους σημεία και με τη προσθήκη κάποιων ίσως πιό εμπορικών εκπομπών, όπως πχ η ξένη τηλεοπτική σειρά Glee, να γίνει πιο ανταγωνιστική.
Σε περιόδους κρίσεων επιτυχαίνουν οι εταιρίες που εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να γίνουν πιο ανταγωνιστικές, μειώνοντας έξοδα και αναβαθμίζοντας τα προϊόντα τους.
Κάτι τέτοιο φυσικά, επιβάλλει και την απαλλαγή του φόρου που δίνεται μέσω της ΔΕΗ.
Το ίδιο ισχύει φυσικά και για το ραδιόφωνο. Πόσοι στα αλήθεια σταθμοί είναι χρήσιμοι και δίνουν κέρδη; Τί γίνεται με το Ράδιο Φιλία και Ράδιο Παρέα ; Μπορείς να διατηρείς το Δεύτερο και Τρίτο Πρόγραμμα και ας είναι ιστορικοί σταθμοί ; Υποστηρίζεις όπως πρέπει το Kosmos, τη ΝΕΤ, την ΕΡΑ ;
Κατά τη γνώμη μου, το συμπέρασμα που μπορώ να βγάλω, παρατηρώντας "απ' έξω", είναι ότι η ΕΡΤ είναι ένα δυνατό χαρτί, που θα μπορούσε να δώσει πολλά οικονομικά οφέλη, αλλά όπως και η κάθε δημόσιου χαρακτήρα εταιρία πάσχει στο Management.

Ζοέλ Κατρέν ... Ο δικηγόρος και οι άστεγοι

Ο Ζοέλ Κατρέν είναι δικηγόροςστο Παρίσι. Είναι επίσης ο ήρωας µιας ταινίας µικρού µήκους µε τίτλο «Θα µπορούσα να είµαι η γιαγιά σας». Συµµετείχε στη συγγραφή του σεναρίου της, δάνεισε το διαµέρισµάτου για τα γυρίσµατα. Οµως δεν θέλησε να υποδυθεί ο ίδιος τον ρόλο του.∆ιότι η ιστορία της ταινίας είναιη δική του ιστορία, µε λίγες υπερβολές, καθώς εµφανίζεται ως ο κακός που γίνεται καλός αφού συναντάει µια άστεγηστο πεζοδρόµιοτου σπιτιού του.Και ο Ζοέλ δεν ήταν ποτέ κακός...

Είναι µια νύχτατου Φεβρουαρίου του 2007. Ο Ζοέλέχει µόλις µετακοµίσει στησυνοικία της Λα Μαντλέν, µε τα µεγάλα καταστήµατα, τις αστικέςκατοικίες και τους πολυάριθµους άστεγους. Είναι 38 χρονώνκαι τα βράδια δεν κοιµάται καλά, καθώς τον απασχολούν πολύ οι δικηγορικές υποθέσεις του. Κάθε µέρα βλέπει στο ίδιο µέρος µια φτωχή, γεµάτη ρυτίδες γυναίκα, πουφοράει στοκεφάλι τηςένα πολύχρωµο, ταλαιπωρηµένο µαντίλι. Κιεκείνη τη νύχτα τού φέρνει ξαφνικά στον νου µια παιδική ανάµνηση. «Θα µπορούσα να είµαι η γιαγιά σας», γράφει µε µαύρο µαρκαδόρο σ’ ένα κοµµάτι χαρτόνι και το δίνει στην άστεγη. Μαθαίνει πωςτην λένεΙοάνα καιπως έφτασε από τη Ρουµανία. Εκείνη τοποθετεί την επιγραφή µπροστά στα πόδια της.

Ο Ζοέλ είχε επιλέξει τη δικηγορία για να υπερασπίζεται τους αδύναµους, όµως είχεαποµακρυνθεί πολύ από τα ιδεώδη του. «Περνούσα όλο τον χρόνο µου στογραφείο. Αισθανόµουν ενοχές που κέρδιζα πολλά χρήµατα, ένιωθα την ανάγκη να επιστρέψω κάτι», λέει στον ιστότοπο Rue89. «Ηθελα να πάρω τηνΙοάνα στο σπίτιµου, όµωςδεν µπορούσα. ∆εν είχα χρόνο νατης αφιερώσω καιτα χρήµατα δεν ήταν λύση. Μια επιγραφή ήταν έναςτρόπος για να την επαναφέρω στη µεγάλη οικογένεια της ανθρωπότητας». Ηταν επίσης ένας τρόπος, παραδέχεται,για να πει στουςπεραστικούς: «Ασχοληθείτεµαζί της, εγώ δεν έχω τον χρόνο. Τουλάχιστον ανοίξτε τα µάτια».

Οταν είδαν τα ποσά που συγκέντρωσε η Ιοάνα µ’ αυτό το απλό αξεσουάρ, άλλοι άστεγοι του ζήτησαν να φτιάξει επιγραφές και γι’ αυτούς. «Εφυγα από το τίποτα, έφτασα στο πουθενά», «1 ευρώ. Yes, you can», «Ανθρώπινο ον», «Εκπτώσεις. Τέλος περιόδου», «Εξω 24ώρες το 24ωρο», «Πρέπει να ζήσω»: µέχρι σήµερα έχει φτιάξει περισσότερες από 200 επιγραφές και τις έχειµοιράσει σε άστεγους σε όλοτο Παρίσι. «Θέλω να αφυπνίσω στους περαστικούς αυτό το µικρό κοµµάτιανθρωπιάς που έχουν την τάσηνα ξεχνούν», λέει. «Οι άστεγοι δεν είναι τα έπιπλα του αστικού τοπίου».

Ο δικηγόρος των πλουσίων έγινε δικηγόρος των φτωχών. Η ταινία, λέει ο σκηνοθέτης της και φίλοςτου Μπερνάρ Τανγκί,έγινε γιανα καταλάβουν και άλλοι «πώς ένας “νορµάλ” τύπος, που έχει µια σοβαρή δουλειά και κοστούµια µερίγες, στράφηκε ξαφνικά στονκόσµο των αστέγων».

του Γιώργου Αγγελόπουλου, για τη στήλη Πρόσωπα, της εφημερίδας " Τα Νέα "

Ο καθένας με τη δουλίτσα του

Ζώντας σε μία περίοδο τόσο μεγάλης ανασφάλειας, με τόση αβεβαιότητα για το μέλλον, με τόσο μίσος γι' αυτούς που μας οδήγησαν ως εδώ, ψάχνω να βρω κάτι το οποίο μπορεί να μου[σου, μας] δώσει κάποιος φως, κάποια αισιοδοξία ότι όλα γύρω μας μπορούν να αλλάξουν. Ότι δεν είμαστε αυτοί που βλέπουμε. Ότι δεν ζούμε σε μία χώρα χωρίς αξίες πλέον, μία χώρα σαπισμένη, μία χώρα νομοτελειακά χρεωκοπημένη, οικονομικά, πνευματικά, κοινωνικά, ψυχολογικά.

Μίκης Θεοδωράκης

Προσπαθώ να κρατηθώ από το οτιδήποτε πραγματικά αξίζει. Από τη ιδιοκτήτρια μίας σχολής οδηγών στο Ίλιον, η οποία όχι μόνο αρνείται να "φιλοδωρήσει" εξεταστή, αλλά εάν δεν είσαι έτοιμος δεν σε παρακινεί να εξεταστείς. Από έναν μεγάλο έλληνα που ακόμα και στο γήρας του με καρδιά εφήβου παρακινεί τη κοινωνία για δραστηριοποίηση και για λαϊκά κινήματα. Από έναν καθηγητή, μία διευθύντρια ικα, έναν νέο που αναλαμβάνει την ομάδα της γειτονιάς του, http://htsoukas.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html . Από ένα τραγούδι http://www.youtube.com/watch?v=8OY1m_wJsGo . [ Σου στέλνω χαιρετίσματα - Σταύρος Κουγιουμτζής]

[ ...λιγότερα συνθήματα και πιο πολύ δουλειά...].

Από μία κουβέντα που άκουσα σήμερα '' οι πολιτικοί είναι κλέφτες, κλέψανε όλη την Ελλάδα. Εμείς τη κρατάμε ακόμα, εσύ με τη δουλίτσα σου, εγώ με τη δουλίτσα μου, ο καθένας με τη δουλίτσα του ". Κι όποιος δεν έχει...; Παλεύει όπως μπορεί.

Ζητάμε κάθε τι γνήσιο και αυθεντικό. Ζητάμε ότι μπορεί να εμπνεύσει.

http://www.youtube.com/watch?v=-J1z2n5bCns

Μια ιστορία αγάπης

2001, Φτηνά Τσιγάρα, μέσα σ' ένα καρτοτηλέφωνο καθώς έβρεχε.
Η πρωταγωνίστρια της ταινίας ζητάει από τον συμπρωταγωνιστή της [Ρ. Χαραλμπίδη] να της διηγηθεί μια ιστορία αγάπης.
Και τότε αυτός της λέει ότι η αγάπη χωρίζεται σε τρεις φάσεις. Φάση 1η, είσαι για μένα το παν. Φάση 2η, γίνε για μένα το παν. Φάση 3η, πάλι εσύ είσαι;

Στο κινηματογράφο, θα βρεις τις πιο ωραίες ιστορίες αγάπης, όπως στο Paris, Je t'aime, όπου "ειπώθηκαν" στη μεγάλη οθόνη δεκαέξι -απίστευτα γλυκές- ιστορίες.
Όπως και στο "Αγάπε με αν τολμάς", γαλλική παραγωγή με την Cotillard.
Άλλοτε αυτές οι ιστορίες είναι θλιβερές, άλλοτε χαρούμενες, άλλοτε ρομαντικές κι άλλοτε απροδόκητες όπως στην ιταλική ταινία "Io sono l'amore".

Υπάρχουν για να θυμόμαστε, υπάρχουν για να αναπολούμε, υπάρχουν για να αισθανόμαστε τη ζωή.
Ιστορίες αγάπης χωρίς αίσιο τέλος, ιστορίες αγάπης με δειαρκή αναμονή, ανείπωτες πολλές φορές.
Ιστορίες που πάντα καταλήγουν σε τραγούδι.


http://www.youtube.com/watch?v=-ySaJroZO0w [ Yasmin Levy, Una noche mas ]